Η μικρή κομμουνίστρια που δεν χαμογελούσε ποτέ

Λόλα Λαφόν

{Μετάφραση: Καρολίνα Μέρμηγκα}

Ένα μυθιστόρημα-ντοκουμέντο γύρω από την πολυτάραχη ζωή της γυμνάστριας φαινόμενο Νάντια Κομανέτσι και τις πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις της εποχής της. Από το πρώτο και παντοτινό απόλυτο δεκάρι στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ (1976), έως και την μυστηριώδη αυτομόληση της στις Η.Π.Α. (1989). Η νεράιδα, το αγοροκόριτσο με το σώμα "λάστιχο", το αίνιγμα ενός κοριτσιού που της απαγόρευσαν να μεγαλώσει. Το απάνθρωπο καθεστώς Τσαουσέσκου και η νέα γυναικεία ταυτότητα που προσπάθησε να επιβάλει. Της άσπιλης, άφθαρτης εργάτριας και ισόβιας πρωταθλήτριας. Η κόλαση μιας ιδεοληψίας, έτσι όπως αποτυπώνεται στο "βομβαρδισμένο" σώμα της Κομανέτσι. Πως μια πολιτική τάξη, θέλει να γεννήσει ήρωες για να σώσει το κοινωνικό προφίλ της. Και ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ως ένα νούμερο; που έλεγε και ο Αναγνωστάκης. Αυτό προσπαθεί να εξερευνήσει η Λόλα Λαφόν, σπάζοντας τα ταμπού.

Η συγγραφέας:
Η Λόλα Λαφόν είναι συγγραφέας και μουσικός. Μεγάλωσε στη Σόφια, το Βουκουρέστι και το Παρίσι.
Έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα.

Τζον Μέιναρντ Κέινς

Ράινχαρντ Μπλόμερτ

Οικονομολόγος | Φιλόσοφος | Πολιτικός

{Μετάφραση: Ανίτα Συριοπούλου}

Ήταν ο Κέυνς Κεϋνσιανός; Ποιος ακριβώς ήταν ο οικονομολόγος με τις ελλιπείς σπουδές, αυτός ο γεμάτος αντιφάσεις άνθρωπος, και πώς κατάφερε να επηρεάσει τόσο βαθιά με τη σκέψη του τη διαμόρφωση των δυτικών κοινωνιών του 20ου αιώνα; Η σύντομη και περιεκτική βιογραφία του Κέυνς από τον Ράινχαρντ Μπλόμερτ αποκαλύπτει τον άνθρωπο πίσω από τη θεωρία, και συγχρόνως μας βοηθά να κατανοήσουμε τη σκέψη και τις πολιτικές του.

Ο συγγραφέας:
Ο Ράινχαρτ Μπλόμερτ σπούδασε νομικά, οικονομικά και κοινωνιολογία στη Χαϊδελβέργη και το Βερολίνο. Διδάσκει και δημοσιεύει στο Βερολίνο, το Παρίσι και το Γκρατς. Το ερευνητικό του ενδιαφέρον επικεντρώ-νεται κυρίως στους τομείς της οικονομικής κοινωνιο-λογίας, της ιστορίας του πολιτισμού και των διαδικα-σιών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Μνημείο πεσόντων

Άλις Όσβαλντ

{μτφρ: Μυρσίνη Γκανά}

Η Άλις Όσβαλντ επιχειρεί μια ανασκαφή της Ιλιάδας, μεταφράζει από το πρωτότυπο και δημιουργεί ένα «προφορικό νεκροταφείο», ένα μεγάλο ποίημα-φόρο τιμής στους νεκρούς και των δύο στρατοπέδων του Τρωικού πολέμου, υπενθυμίζοντας ότι μία από τις βασικές λειτουργίες του έπους, και όλης της λογοτεχνίας, είναι η διατήρηση της μνήμης.

«Ο πρώτος που πέθανε ήταν ο ΠΡΩΤΕΣΙΛΑΟΣ Άντρας ταγμένος βούτηξε με φούρια στο σκοτάδι Με σαράντα μελανά καράβια ν’ αφήνουν πίσω τους τη γη Άντρες σάλπαραν μαζί του από εκείνους τους γκρεμούς που τους φωτίζουνε λουλούδια Όπου το χορτάρι δίνει στα πάντα τροφή Πύρασος Ίτων Πτελεός Ανδρών Πέθανε στον αέρα πηδώντας για να φτάσει πρώτος στην ακτή Το σπίτι του έμεινε μισοχτισμένο Πετάχτηκε η γυναίκα του γδέρνοντας τα μάγουλά της Ο Ποδάρκης ο σε όλα λιγότερος αδελφός του Πήρε το πόστο του αλλά αυτά έγιναν πριν πολύ καιρό Βρίσκεται στη μαύρη γη χιλιάδες χρόνια τώρα».

Η Άλις Όσβαλντ γεννήθηκε το 1966. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Οξφόρδη και ζει στο Ντέβον με τον σύζυγο και τα τρία παιδιά της. Έχει λάβει σημαντικά βραβεία για το έργο της (Βραβείο T. S. Eliot, 2002, Geoffrey Faber Memorial Prize, 2005, Ted Hughes Award, 2009, Warwick Prize for writing, 2013, Costa Award for Poetry, 2016, Griffin Poetry Prize, 2017).

Ο Λέοναρντ Κοέν με δικά του λόγια

Λέοναρντ Κοέν

{Ανθολόγηση - μτφρ: Εύη Μαραγκού}

Ο Λέοναρντ Κόεν απέχει πολύ από το να είναι ένας ακόμα τραγουδοποιός που συγκινεί με τη μουσική και τους στίχους του. Υπήρξε ένας άνθρωπος που ασχολήθηκε τόσο αδυσώπητα, όπως λέει, με τον εαυτό του, ώστε αναποδογύρισε τη συνηθισμένη φορά των πραγμάτων και κατόρθωσε να κάνει έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και τη ζωή τους στο ιδιωτικό, στο προσωπικό, στο συγκεκριμένο που κάθε φορά αφηγούνται τα τραγούδια του. Κατόρθωσε ν’ αξιωθεί αυτή τη χάρη.

ΗΤΑΝ ΤΟ ΧΙΡΜΠΕ ΧΙΖΕ

S. Yishar


Γραμμένη όσο αντηχούσαν ακόμη οι πυροβολισμοί του πρώτου αραβοϊσραηλινού πολέμου, η νουβέλα «’Ηταν το Χιρμπέτ Χιζέ», που κυκλοφόρησε στα εβραϊκά το 1949, είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της ισραηλινής λογοτεχνίας. Τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών, έγινε το επίκεντρο έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης και συνεχίζει μέχρι σήμερα να ενοχλεί και να προκαλεί συζητήσεις. Ο αφηγητής, ένας ανώνυμος στρατιώτης, συμμετέχει στην επιχείρηση εκκένωσης ενός παλαιστινιακού χωριού από τον ισραηλινό στρατό και περιγράφει όχι μόνο τα όσα βρίσκουν και κάνουν εκεί ο ίδιος και οι συμπολεμιστές του, αλλά και, κυρίως, τη δική του προσωπική πάλη ανάμεσα σ’ αυτό που ξέρει ότι πρέπει να γίνει και τη συνείδησή του, την πίστη σε ένα όραμα και τη φρίκη των όσων απαιτούνται για να γίνει το όραμα πραγματικότητα.

Κάτι με χτύπησε σαν κεραυνός. Μεμιάς τα πάντα απέκτησαν διαφορετικό νόημα: εξορία. Αυτό ήταν εξορία. Αυτή ήταν η εξορία. Έτσι ήταν η εξορία. […] Δεν βρέθηκα ποτέ στη Διασπορά –είπα στον εαυτό μου–, ποτέ δεν είδα πώς είναι… αλλά κάποιοι μου μίλησαν, μου είπαν, με συμβούλεψαν, μου εξιστόρησαν επανειλημμένα, από κάθε κατεύθυνση, σε βιβλία και εφημερίδες, παντού: εξορία. Αυτή η λέξη υπήρχε γραμμένη σε κάθε νευρώνα μου. Η διαμαρτυρία του έθνους μας προς τον κόσμο: εξορία! Είχε μπει στον οργανισμό μου, προφανώς, με το γάλα της μάνας μου. Τι είχαμε διαπράξει σήμερα; Δεν είχα πουθενά να πάω, να απομακρυνθώ. Κατέβηκα και ανακατεύτηκα μαζί τους, όπως κάποιος που ψάχνει για κάτι.

«Μια εκπληκτική νουβέλα…Φόρος τιμής στην κριτική σκέψη»The Guardian

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ

Καρολίνα Μέρμηγκα


Μέσα από την προσωπική ιστορία του γιατρού Κωνσταντίνου Μ. (1874-1941) ξετυλίγεται η άνθηση της αθηναϊκής αστικής τάξης με τις χάρες και τις αδυναμίες της, οι πόλεμοι και οι πολιτικές διαμάχες που έσκισαν τη χώρα στα δύο, οι βαθιές πληγές και οι μεγάλες στιγμές δόξας της Ελλάδας.Ένα ιστορικό μυθιστόρημα όπου ο έρωτας, τα ηθικά διλήμματα, η ματαιοδοξία, η προσφορά, οι φιλοδοξίες και η αίσθηση χρέους συνθέτουν τον καμβά μιας γενιάς Ελλήνων, επώνυμων κι ανώνυμων, που σήμερα μοιάζουν μακρινοί και άγνωστοι, όμως συνεχίζουν να μας καθορίζουν με τρόπο ανεξίτηλο.